#Taboe: fan van het Consultatiebureau

0
632

Veelal wanneer het online over het consultatiebureau gaat dan klik ik snel verder, want het zijn altijd moeders (heb jij weleens een vader zien posten; mijn zoon zit met zijn lengte net boven de curve?) die een consternatiebureau-ervaring hebben gehad en dit graag met de wereld willen delen. ‘Hoezo mijn kind is te dik, dat is babyvet!’, ‘ik heb drie kwartier moeten wachten om te horen dat mijn kind volgens de curve groeit, dat wist ik al lang, zonde van mijn tijd’, ‘ik laat mijn kind lekker op zijn buik slapen, ze zoekt het maar uit met haar richtlijnen’, ‘hoezo gewoon laten huilen ‘s nachts’. Dat je fan zou kunnen zijn van het consultatiebureau is ronduit onmogelijk.

‘Je bent een goede ouder’

Wat willen deze moeders bereiken met deze verhalen? Ik denk bijstand van andere moeders dat het consultatiebureau inderdaad een onzinnige instantie is en dat zij het als moeder terecht beter weten. Deze verhalen vertellen mij ook dat wij moeders blijkbaar toch waarde hechten aan de mening van de cb-arts en wijkverpleegkundige, anders zouden we ons er niet zo over opwinden. We willen bevestiging dat we een goede ouder zijn en ons kind ‘normaal’ is. Los van de vraag wat een goede ouder is en wat ‘normaal’ is, kun je je wel afvragen waarom wil je die bevestiging? Ben je onzeker of weet je het soms ook even niet? Join the club, iedere moeder heeft dat soort momenten.

‘het welbevinden van ouders en kind’

Het consultatiebureau is er ook niet alleen voor je kindje maar ook voor jou; ‘voor het welbevinden van ouders en kind’. Ik vergeet nooit dat de wijkverpleegkundige bij een half jaar aan me vroeg ‘en hoe gaat het met moeders?’. Ik gok dat ze de enorme wallen onder mijn ogen zag vanwege nog geen nacht doorslapen. Ik keek haar eerst verbouwereerd aan en zei vervolgens ‘met mij gaat het prima, maar mijn mannetje huilt iedere nacht …’. Ik wilde helemaal niet over mezelf praten, ik wilde tips om mijn kindje te helpen. Waarop zij zei ‘ja maar ik ben er ook voor jou, want als jij te moe bent, dan kun je er ook niet volledig voor je kindje zijn’. Vervolgens kreeg ik tips waar ik niets mee kon helaas; rustig bedritueel, warm badje, tien minuten huilen, teruggaan even over zijn buik aaien, weggaan, weer tien minuten laten huilen, enz. Maar het zette me wel even met beide benen op de grond ‘oh ja ik ben er zelf ook nog’. Daarna uiteraard gewoon vol gas door in de overlevingsstand, maar dat geeft niet, ik ben het niet vergeten wat ze zei.

Richtlijnen vs eigen welbevinden

Verhalen in de media over ernstige gevolgen van vaccinatie helpen ook niet mee om het consultatiebureau iets meer waarde te geven bij ouders. Zij krijgen deze richtlijnen echter ook maar gewoon opgelegd (het consultatiebureau is onderdeel van het Centrum voor Jeugd en Gezin – CJG). Dat is ook de oorzaak waarom er zoveel verschil zit in hoe je wordt behandeld en wat je te horen krijgt bij het consultatiebureau. Het ene bureau gaat heel strikt voor de huidige JGZ richtlijnen, terwijl het andere bureau voor een aanpak gaat die meer gebaseerd is op eigen welbevinden. Mensen ervaren het als prettiger wanneer een arts het idee geeft dat ze iets uit eigen ervaring als tip geeft, dan wanneer ze aangeeft dat het dé richtlijn is. We weten allemaal dat geen kindje hetzelfde is, een standaard richtlijn voelt dan niet gepast en gaat het ene oor in en het andere oor uit.

Signaleringsfunctie

De richtlijnen laten wel zien dat het consultatiebureau veel meer in de smiezen heeft dan enkel kijken of jouw kind blokjes kan stapelen met zowel zijn linker- als zijn rechterhand. Ze hebben een signaleringsfunctie en dat is wat ons als ouders de bibbers geeft. Want wat nou als zij vindt dat je het niet goed doet of dat je kind iets nog niet kan? … Nou dan leg je dat fijn naast je neer en dan ga je verder met waar jij je goed bij voelt. Maar wat nou als er wel iets is? Bij ons zoontje werd bij het consult rond 2 jaar een verschil geconstateerd in zijn ogen. De arts zei het heel voorzichtig, ze twijfelde. Nu had ik als moeder kunnen denken ‘nou wij hebben er niets van gemerkt dus dat zal wel onzin wezen’, maar zo dacht ik niet. Ik dacht ‘als zij iets ziet wat niet klopt, dan wil ik het dat het verder wordt bekeken’. Ik ben haar heel dankbaar want zo kwamen we er achter dat mr T. met zijn linkeroog slechts 10% zag. Dat was enorm schrikken, maar we konden er wel mee aan de slag (lens, afplakken, enz.). Waardoor er al veel winst was behaald voordat hij naar school ging. Dus stiekem ben ik wel een beetje fan, maar dat vertel ik aan niemand J

Praktijkverhalen

Hebben dan al die moeders met hun consternatiebureau ongelijk? Nee helaas niet. Er worden fouten gemaakt. Ik heb in mijn eigen kennissenkring nagevraagd en kreeg zoals verwacht wisselende reacties terug:

Positief

  • P van Z: “Ik was juist superblij met alle tips en adviezen. Je weet -zeker bij een eerste kind- toch niet helemaal precies hoe en wanneer wat”.
  • J van B: “Alleen goede ervaringen maar dat komt ook omdat ons kind braaf volgens het boekje ontwikkelde”.

Negatief

  • A M: “Ik voelde me niet serieus genomen met mijn bijna 24 uur huilende baby vol eczeem”.
  • L vd W: “Verschrikkelijk vind ik het. Ze maken je onzeker met onzin”.

Schokkend

  • J vd W: “Als verpleegkundige en moeder heb ik beide ervaringen. Het belangrijkste advies wat ik zou geven is volg je hart en gevoel. Dat klopt namelijk altijd als moeder. Mijn dochter (inmiddels 24) heeft een meervoudige handicap. Dit werd toen der tijd niet serieus genomen. Ik wist dat er iets niet klopte en liet mij niet afschepen door de consultatie bureau arts”.
  • A: “Bij de prikken de vorige keer was de stroom van de koelkast waar de vaccins in bewaard worden uitgevallen en moesten ze eerst telefonisch toestemming van het RIVM vragen. Na 2 weken werd ik gebeld ‘uw zoon heeft de verkeerde prikken gekregen. Sorry, we denken dat het geen kwaad kan’. Mijn vertrouwen is momenteel erg ver weg!”.

Hier zijn we het allemaal over eens

Ga altijd op je eigen gevoel af

De reactie van N van S laat ook zien dat je altijd uit moet gaan van je eigen kracht en je eigen gevoel: “Consternatie alom, maar vanuit ons meer als grappig ervaren dan als vervelend”. Als jij je geen zorgen maakt, dan is de kans heel groot dat het goed met je kindje gaat. Andersom geldt het ook, maak jij je wel zorgen maar word je niet gehoord, ga naar de huisarts en vraag door. Uit je zorgen!

We willen geen standaard aanpak

Geen enkel kind en ouders zijn hetzelfde. Zo werd een vriendin onlangs met haar dochtertje doorgestuurd omdat ze onder de curve zat qua lengte. Kijkend naar de lengte van paps en mams is dat niet gek. Zoontje van een vriendin is té licht, zijn papa is echter ook lang en slank. Dus skip die curve wat vaker en kijk naar het kind en naar de ouders.

B S zegt het heel treffend: “het kan zeker een goede functie hebben, al was het maar signaleren van onvermogen en misstanden, maar het is geen maatwerk. Sportdrankjesindekinderwagen oenen en doorgewinterde ouders krijgen dezelfde aanpak”.

We willen deskundigheid maar ook zelf bepalen

Het consultatiebureau moet duidelijk en transparant communiceren. We willen weten waarom zij vinden dat we iets zo moeten doen en waarom dit voor jouw kind van toepassing is en niet zoals L zegt “iedere medewerker gaf tegenstrijdig advies op die van haar collega en als je dat zei konden ze zich echt niet voorstellen dat de collega dat gezegd zou hebben”.

Zodra je kindje wordt geboren komt er een oer drang in je los die je kindje boven alles wil beschermen. Gezondheid is daarbij altijd een onzekerheidsfactor want zeker in de babyfase kan je kindje niet aangeven waar het pijn heeft of wat er niet goed voelt. Ook bij peuters is het nog regelmatig gissen. Buikpijn is echt niet altijd buikpijn. Maar jij kent je kind, jij weet wat voor jouw kind normaal is. Van het consultatiebureau mag je gericht advies verwachten, maar wel die past bij de richtlijnen die zijn opgesteld. Het is vervolgens aan jou om te bepalen of je je hieraan wilt houden of dat jouw gevoel zegt dat je het beter anders kan doen. Laat je niet gek maken. Je bent een goede moeder! Kijk maar naar je kindje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here