Blog : An offer you can’t abuse

0
772

Babybump, BabyBirth, Breastfeeding, BabyBlues and back to Business…
Daar zit je dan weer een beetje onwennig in je -achterin de kledingkast opgedoken- mantelpakje nerveus te wezen voor een sollicitatie.

Terwijl de een zo gemakkelijk van baan wisselt als van sokken is het voor een kersverse moeder niet alleen verandering (of terugkomen na zwangerschapsverlof) van de baan, maar de afsluiting van een tijdperk!

Reden te meer om extra zenuwachtig te worden en daarna bij goed resultaat nog eens extra blij te zijn.. Of nog onzekerder, want een leuk baanaanbod is één, maar wie neemt jouw plaats dan in als full time -ook nog eens tweeling- moeder? Dan heb ik het nog niet eens over ons derde kind.. Kortom een staaltje planning en organisatie als Air Traffic Control op Schiphol.

Nou was het leven me ditmaal wel bijzonder gunstig gestemd, want een bevriende tweelingmoeder besloot met geniale timing te emigreren en haar reeds vertrouwde gekwalificeerde nanny -die eerder succesvol bijsprong tijdens mijn ziekenhuisopname- werd me aangeboden.

Na een paar korte rekensommen, was dat mijn enigste kans aangezien 2x fulltime schoolkosten hier in Londen niet met een modaal salaris bol is te werken.. En een inwonend kindermeisje, (rond de £300/maand) dan kun je net zo goed naar een woongroep verhuizen, tenzij je haar geheel eigen voorzieningen badkamer, keuken aan Kan bieden. Maar dan verdien je waarschijnlijk ook geen modaal salaris hier in het centrum van de stad.

Daarnaast bleek mijn woon-, werkverkeer bijna nihil, aangezien het kantoor letterlijk op een spoorrails na in mijn achtertuin ligt. Zodat ik op de valreep mijn oudtse zoon van en naar de creche kan brengen. Derhalve had ik zijn bestaan met het schaamrood op mijn kaken terwijl ik het schrijf, voor het gemak tijdens de sollicitatie verzwegen.. En kon het vage: “Je hebt een tweeling and that’s it?” Nog vager omzeilen met “oh, no no! alsof ik geen kinderen meer wenste.

Maar ook al zou ik voor Jan met de korte achternaam werken, ik zou een verfrissende nieuwe lading ervaring en kennis opdoen. Die neemt men me niet meer af en ook al zou ik met 3 maanden weer op straat staan, dan is in ieder geval mijn CV opgepoetst en strijdvaardig voor legio nieuwe uitdagingen. Mijn manager, zij is dus ook bij voorbaat een grote heldin, aangezien ze mij na 3 jaar vrijwel nutteloosheid op de arbeidsmarkt toch een kans geeft.

En ja, het is elke dag (steeds minder maar toch) een race tegen de klok om iedereen (inclusief mezelf) op tijd van A naar B te krijgen, gevoed, aangekleed en -zo goed als- gewassen. Terwijl ik er dus al een halve werkdag op heb zitten, komen andere collega’s bijna slaapwandelend binnen op kantoor.

De combinatie moederschap en carriëre houdt je scherp, trots en strijdbaar in het leven. Wat op het eerste gezicht een egoïstische daad lijkt, is een tot in de puntjes voorbereid proces -deze vacature had ik 6 maanden geleden al gezien- naar een bevredigend en meer onafhankelijk leven van alle familieleden.

Want als ik er later op terugkijk, zal niemand trots op me zijn, omdat ik een extra goede moeder ben geweest, als ik de baan had laten schieten. Omgekeerd ben ik er nu al trots op dat ik het organisatorisch gelukt is en nog voordat ik als werknemer groei aan ervaring, ben ik als individu gegroeid in iets wat ik een maand geleden nog voor onmogelijk had gehouden.

“Life starts at the end of your comfort zone!”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here