Blog : Een beetje ambitie kan geen kwaad…

2
1584

Begin jaren ‘90 zat ik in de bruglas HAVO/VWO. Ik leed in die tijd nog niet aan tweetaligheid en mijn geheugen werkte op topniveau. Franse woordjes leverden me geen problemen op, Engels ging als een tierelier en zelfs voor wiskunde haalde ik toen nog goede cijfers. We kregen ook een paar keer per week informatica. Hoewel we nog geen internet of email hadden konden we tijdens die lessen wel een soort van intern netwerk gebruiken om met elkaar te communiceren. Tijdens de informatica lessen kregen ik wel eens berichtjes met onaardige opmerkingen over de hoge cijfers die ik haalde. Een soort van cyberpesten avant la lettre. Ik haalde er mijn schouders over op; het was niet alsof ik het expres deed en ik kreeg eigenlijk wel een kick van die goede cijfers. Ik had het een stuk erger gevonden als de berichtjes vol hadden gestaan met opmerkingen over mijn ontembare krullen. In 1991 bestond er nog geen frizz-ease en ik was een stuk gevoeliger over mijn uiterlijk dan mijn cijferlijst. Maar goed, ik dwaal af…

Wat ik met deze persoonlijke bekentenis wil laten zien is dat het tijdens mijn middelbare schooltijd een beetje raar was om van de prestatie-norm af te wijken. Goede cijfers halen werd bij ons gezien als uitsloverig en ik maakte er dus niet al te makkelijk vrienden mee. Het is voor mij een voorbeeld van het Nederlandse motto ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’. Aan de ene kant is daar niets mis mee, het is fijn als iedereen zich normaal en veilig voelt. Aan de andere kant werkt het niet echt stimulerend en wie weet hoeveel talent er op die manier onaangeroerd blijft. Toen ik na de brugklas op het VWOmet belandde gingen mijn cijfers geleidelijk omlaag, net als mijn motivatie. Dus dit wordt helaas geen blog over hoe ik op mijn 37e voor een paar miljoen mijn eigen bedrijf heb verkocht want ik zat vanaf de bovenbouw ook lekker veilig in het maaiveld.

Daar hoef ik bij mijn zoontje niet bang voor te zijn. Hij is, zoals ik al eerder schreef, vorige maand begonnen in groep 1, oftewel Reception Year, op een Engelse openbare basisschool. Daar gaat het er ietsje anders aan toe dan vroeger bij mij in de kleuterklas. Iedere vrijdagochtend worden er voor de ouders work-shops georganiseerd zodat wij op de hoogte blijven van het curriculum. Onderwerpen zijn: sociale vaardigheden, schrijven, lezen, rekenen en het leren in de buitenlucht. De afgelopen twee vrijdagen werd ons verteld hoe onze kinderen dit jaar zullen leren lezen en schrijven. De juf (die in de klas boven haar bureau een reusachtige kalender met Benedict Cumberbatch heeft hangen – ‘it was a gift from someone’) deelde handouts uit en legde ons uit dat we onze kindjes zoveel mogelijk moeten aanmoedigen om te lezen. Als we geen tijd hadden overdag dan misschien in de auto vlak voordat we onze kinderen bij school afzette? Vervolgens liet ze ons een slideshow zien van het leerproces. Aan het eind van het jaar kunnen onze kinderen korte zinnetjes schrijven en hun eigen boekjes lezen. ‘But zey are only four’ siste een Frans vriendinnetje in mijn oor. ‘And my son ates reading.’

Ik vind het eerlijk gezegd ook behoorlijk ambitieus. Moeten kinderen van 4 niet nog wat meer focussen op spelen? Maar als het in Nederland tegenwoordig ook zo gaat op de basisschool dan maak ik me misschien zorgen om niets. Ik heb dus maar even gegoogled wat de lees- en schrijfdoelen in Nederland zijn, en het lijkt alsof het er bij Nederlandse kleutertjes toch net wat minder intens aan toe gaat. Aan het eind van groep 2 schrijft een leerling ‘tekens die op letters (beginnen te) lijken,’ weet hij ‘dat je briefjes, boeken, tijdschriften, etc. kan lezen om iets te weten te komen’ en toont hij ‘zijn plezier in voorlezen en boeken’. En dat daar helemaal niets mis mee is blijkt wel uit het feit dat Nederland internationaal gezien op alle onderwijscategoriën beter scoort dan het Verenigd Koninkrijk.

Wat is dan toch die enorme drang hier in Engeland om altijd goed te presteren? Nederlanders en Engelsen zijn in veel opzichten hetzelfde maar op dit gebied merk ik toch wel een enorm cultuurverschil. Zo ook tussen mijzelf en mijn engelse vriendinnen. Als we samen onze kindjes van de crèche haalden gingen zij meteen door naar tennisles of zwemles of iets anders educatiefs voor hun 3 jaar oude peuter, terwijl wij lekker naar huis gingen om gezellig boterhammetjes te eten waarna mijn jongste ging slapen, mijn oudste met zijn auto’s ging spelen en ik achter Facebook kroop. Duidelijk een compleet andere instelling.
Geert Hofstede, een beroemde Nederlandse organisatiepsycholoog, heeft ooit een cultuurmodel ontwikkeld, dat gebruikmaakt van een aantal door hem in kaart gebrachte ‘dimensies’: bepalende kenmerken die een cultuur in meerdere of mindere mate bezit en aan de hand waarvan culturen met elkaar kunnen worden vergeleken. Een van zijn dimensies is masculiniteit. De mate van masculiniteit (of feminieniteit) geeft aan in hoeverre waarde wordt gehecht aan traditioneel mannelijke en vrouwelijke kwaliteiten. Mannelijke waarden zijn onder meer competiviteit, assertiviteit en ambitie waartegenover vrouwelijke waarden als bescheiden gedrag, dienstbaarheid en solidariteit staan.

Puur op basis van mijn eigen instelling versus die van mijn britse vriendinnen kan ik nu al zeggen dat ik dus waarschijnlijk meer naar het feminiene neig terwijl ik hen toch wat meer als masculien zou omschrijven. En ja hoor, in de Geert Hofstede masuliniteitsindex staat Nederland op de 51e plaats van 53 onderzochte landen. Frankrijk (‘zey are only four’) staat op een gedeelde 35e /36e plaats met Iran en Groot Brittannië deelt de 8e/9e plek met Duitsland.
Ik vind 51 wel schrikbarend laag. Misschien is het wat dat betreft wel weer goed dat mijn kinderen hier opgroeien want ik ben genetisch gezien dus blijkbaar lang niet ‘pushy’ genoeg. Hoewel ik kan zeggen dat de schoolomgeving me al behoorlijk ambitieus begint te maken: ‘Hoezo krijgt mijn zoon nog steeds boeken zonder woorden mee naar huis? Zo leert hij nooit lezen!!!’. Bovendien check ik wekelijks de ‘merits-chart’ in zijn klas, een tabel met stickers voor leerlingen die iets goeds hebben gedaan. J’s score is tot nu toe nog vrij gemiddeld…. misschien dat we daar wat aan kunnen werken? En voor ik het vergeet te zeggen, de Reception Year Cake Sale vorige week vrijdag heeft een recordbedrag van 400 pond opgebracht. En al mijn zelfgemaakte baksels zijn verkocht. Boem!

Steve Jobs zei het al, ‘We don’t get a chance to do that many things, and everyone should be really excellent.’ Of, als Jay-Z meer je ding is: ‘I’m far from being god, but I work god damn hard.’ Een beetje ambitie kan geen kwaad, toch?

Bak tip:
http://allrecipes.co.uk/recipe/16238/sponge-cupcakes.aspx
http://tiphero.com/baked-apple-roses/

2 REACTIES

    • Hey Daphne,
      Ja het is ook echt heel erg leuk hier ;)! Ik werk niet echt dus ik kan je daar helaas weinig tips over geven maar ik denk dat het enorm afhangt van wat je wilt en kunt doen! Er zijn wel websites en FB sites (NL borrel London bijvoorbeeld) waarin je advies aan andere mensen kunt vragen. Succes en als je nog meer wilt weten hoor ik het wel.
      Veel groetjes, Jenneke

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here