Blog : Stressmomentjes

0
820

Het heeft 2,5 jaar geduurd voordat ik hier voor het eerst achter het stuur zat. Ik was zwanger van mijn dochtertje en moest voor mijn routine onderzoeken steeds naar de verloskundige in het ziekenhuis: anderhalf uur met het openbaar vervoer of twintig minuten met de auto. Als sterke onafhankelijke vrouw (in ieder geval in mijn hoofd) kon ik daar echt niet te lang over blijven twijfelen. ‘Bussen zijn voor mietjes’ riep ik stoer en een paar dagen later zat ik voor het eerst op de chauffeursstoel.

Ik kan echt prima rijden, heb mijn rijbewijs tijdens mij tweede poging gehaald en tijdens vakanties zit ik meestal achter het stuur terwijl mijn man de navigatie doet (dat werkt absoluut het beste voor ons huwelijk). Fietsers in Amsterdam vind ik voornamelijk irritant als ik in de auto zit maar ik raak er niet zenuwachtig door. We hebben een jaar bij Parijs gewoond en de périférique vond ik ook niet zo’n enorm gedoe. Ik ben dus echt niet te beroerd om te rijden maar van de wegen in London raak ik toch wel in een permanente stress. Ik kon tot nu toe overal gelukkig wandelend of met de bakfiets naartoe maar nu mijn zoontje op school is begonnen moeten we toch echt iedere dag de auto in.

Hoewel, ik kan mijn zoontje in principe ook met de fiets naar school brengen. De route is prachtig: hij leidt voor een gedeelte langs de Theems en we komen zelfs nog langs een of twee kasteeltjes en parken. Maar het pad is vaak onverhard waardoor het steeds klinkt alsof ik onderdelen van mijn fiets aan het verliezen ben. Bovendien is de Theems hier nog een getijden rivier en staat het pad soms onder water. En dan heb ik het nog niet gehad over het heuvelachtige landschap….. Naar school fietsen is een hele goeie en lange work out waar ik niet altijd zin in heb.

Dan toch maar de auto. Deze tocht is een stuk minder idyllisch dan die langs het water. En een hoop stressvoller aangezien de wegen natuurlijk stampvol zijn tijdens het spitsuur. Daarbij komt dat die wegen hier nog steeds even breed zijn als 100 jaar geleden terwijl de auto’s toch wel echt wat groter zijn geworden. Je kunt elkaar vaak net passeren hoewel het altijd voelt alsof ik ieder moment of de tegenligger of de stoeprand kan raken. Bovendien zijn er in sommige straten zulke onduidelijke regels over waar je nou wel of niet mag parkeren dat er vaak auto’s staan op de meest willekeurige plekken. Daarbij komt dat er een hele hoop bestelbusjes op de meest onhandige plekken stilstaan aangezien heel veel mensen hier hun wekelijkse booschappen laten bezorgen door bijvoorbeeld Ocado (‘We’re as green as walking to the supermarket’ hmmmm..echt?) of Tesco (‘you shop we drop’ – love it!). Terwijl ik ’s ochtends dan net een tijd heb stilgestaan en eindelijk even door kan rijden moet ik plotseling weer op de rem trappen aangezien er een auto van de andere kant komt en we niet samen langs de geparkeerde auto/bestelwagen kunnen. Stressmoment #1

Er zijn gelukkig nog steeds dappere mensen die wel durven fietsen en voornamelijk om het stilstaande verkeer aan het slalommen zijn. Zij springen vaak als een duveltje uit een doosje tevoorschijn voor, achter of naast je auto. Stressmoment #2

Vervolgens heb je ook nog de wat luiere professional die een scooter heeft, eigenlijk continu door het midden gaat en lak heeft aan de andere weggebruikers. Van deze forens heb ik al meerdere malen een gebalde vuist – of erger – gekregen. Stressmoment #3

En dan heb ik het nog niet eens over de dubbeldekker gehad. Ik ben na 3 jaar nog steeds iedere keer bang dat ik hem raak als we elkaar kruisen. Stressmoment #4, 5 en 6!

Dan nog:

Stressmoment #7: twee gillende kinderen in hun autostoeltjes krijgen
Stressmoment #8: het mij onbekende informele eenrichtingsverkeer in de straten rondom de school, in het leven geroepen vanwege alle smalle weggetjes
Stressmoment #9: de tocht vanaf de eindelijk geparkeerde auto naar het klaslokaal (met buggy/allebei op de step/toch allebei lopen/optillen/toch niet optillen – doorhalen wat niet van toepassing is).

Op auto dag 1 hadden we Stressmoment #1 tot en met #7 met vlag en wimpel doorstaan. Stressmoment #8 kon ik erna van mijn lijstje halen want na 3 keer achteruit inparkeren om een tegenligger langs te laten was ik ook ‘in the know’. EINDELIJK kon ik de auto parkeren en uitstappen. Kleine mentale overwinning. Maar terwijl ik de sleutel uit het contact haalde klonk het op de achterbank: BARF!!!! Gevolgd door een huilende dochter en een gillende zoon: ‘Maaaaaaam, L heeft overgegeven!!!’.

Arghh! Ik was zo geconcentreerd op de weg dat het me volledig was ontgaan dat ze steeds stiller en stiller was geworden – een niet te missen teken van haar wagenziekte. Mijn euforie sloeg onmiddellijk om in Stressmoment #10: het ene kind nog op tijd op school krijgen terwijl het andere stinkend en overstuur in haar autostoeltje zit te gillen.

Vanaf dat moment kon het alleen nog maar beter gaan. Ondertussen zijn we alweer 2 weken verder en de situatie heeft zich gelukkig tot nu toe niet meer herhaald. Ik ben namelijk vooral met de fiets gegaan. Maar nu de herfst toch duidelijk is begonnen wil ik de auto ook niet langer meer ontwijken, ik moet het leven ook niet te ingewikkeld maken. Mijn dochter heeft nog steeds wat issues met haar autostoeltje maar daar komen we vast ook wel overheen. En als ik langs een bestelbusje/fietser/scooter/dubbeldekker moet doe ik gewoon even mijn ogen dicht. Alles went!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here