Blog : Mannenwereld..

0
790

Thuis heb ik vier mannen. Ik heb drie kleintjes en één grote. Vaak wordt mij gevraagd of ik niet liever een meisje had gewild. Standaard antwoord ik: ‘nee, ik vind drie jongens fantastisch en ze hebben ook zoveel aan elkaar’. Eerlijk gezegd zou ik ook niet goed weten hoe het met een meisje zou moeten. Het gaat vast heel anders met luiers verschonen, je moet vast veel voorzichtiger zijn. Daarnaast moeten ze dan jurkjes aan met bij behorende maillootjes, schattige schoentjes en dito haarklipjes. Het ergste is dat ik het woord maillot op moest zoeken en dat ik mijn eigen haar doen al lastig genoeg vind.

Nee, dan veel makkelijker jongens. Hup broek aan, shirt aan, klaar! Haren doen, ach, dat kan morgen wel weer. Verder kan ik erg genieten van het ravotten van de jongens. Lekker buiten zijn, voetballen, rennen, springen, botsen, stoeien. Wat overigens maar 10 minuten goed gaat, voordat er eentje gaat huilen.

Gelukkig heb ik ook lekkere buiten kinderen en kunnen we veel op pad. Nee, ik zou niet weten wat ik moet doen met een meisje dat graag met de poppen wil spelen, wil knutselen met van die kleine kraaltjes of de hele tijd gezellig wil kletsen. Het schijnt ook dat meisjes veel eerder piepen en dat krijsen meer in hun pakket zit. Dat laatste geloof ik niet, want onze jongens kunnen ook erg hard krijsen.

Een paar keer per jaar verlang ik wel naar een meisje. Die tijd is heden aangekomen, want ik zit met drie zieke mannen thuis. En wat ze zeggen over zieke mannen is zeer zeker waar. Ze zijn héél zielig! De een huilt om het uur en wil alleen maar in mama’s armen liggen. De ander huilt om elk klein wissewasje en gebruikt voor elk woord een extra lettergreep. Het gaat dan niet van ‘mama, ik wil tekenen’, maar van ‘Mahama, i-ik wi-il te-eke-ene-en’. De laatste is bij elk kuchje boos en huilerig en zegt vervolgens; ‘Nee, keel ik wil niet hoesten. Nu niet hoesten keel, stoute keel!’

Het blijft sneu voor de kinderen, die griepjes. Je ziet ze klein worden en wil het graag voor ze beter maken. Helaas lukt dat niet en moeten ze zelf uitzieken. Probeer dat maar aan een 1, 2 en 3 jarige duidelijk te maken. Dus houden we het op dat de hoestsiroop de ‘au-keel’ beter maakt en als je nu maar goed slaapt, dat je je morgen weer beter voelt. Dat laatste zeggen we vooral voor onszelf, want onze nachtrust is ons heilig en ik heb heel weinig geduld als ik een paar nachten niet geslapen heb.

Het verschil tussen jongens en meisjes is natuurlijk fascinerend, maar ik geloof dat ze tot op zekere hoogte veel van elkaar weg hebben. De vraag is vooral: is er een verschil, omdat wij ouders dat verschil in stand houden of is er ook daadwerkelijk een genetisch of evolutionair verschil? Het is niet voor niets dat ik geen roze spullen in huis heb of dat papa een gekleurde nagel met nagellak van Teun lelijk vindt. Terwijl ze het heerlijk vinden om een prinses te zijn of in het keukentje ‘taartjes’ te bakken. Daarnaast is Teun de mama van zijn knuffel Tommie en zegt hij erbij dat Mart de papa is. Voor de kinderen maakt het (nog) niet uit wat een meisje en wat een jongen is. Maar voor ons als ouder?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here