Blog : Niet kiezen, noch delen…

0
1486

Bijzonder fascinerend om tweelingmoeder Mandy haar blog te lezen over het plotseling niet meer in de Nederlandse gemiddelde hokje te passen.

Vooral omdat ik zelf als geboren en getogen Brabantse met Haarlemse ouders, vanaf mijn geboorte al buiten de lokale norm viel.. Daarbij kozen ze een zeer toepasselijke naam: KarEN (niet Karin zoals meer gebruikelijk) en inderdaad hield ik absoluut niet van kiezen of delen… Bij mij was het altijd EN EN in plaats van OF OF.

Gelukkig kon ik dat met bijna oneindige energie als kind aardig volhouden.. Grappend werd ik wel de “wervelwind” genoemd als ik weer eens van het blokfluiten via de knutselclub naar de hockeytraining fietste.. 

Later als hedonistische puber en twintiger werd het er niet beter op, een dag niet geflirt was een dag niet geleefd. En schaamteloos opperde ik toen: “Beter spijt van wat je gedaan hebt, dan van wat je niet gedaan hebt”.

Je kunt je voorstellen dat ik als stewardess indertijd dan ook aardig de bloemetje heb buiten gezet. Maar spijt, nee het voelde eerder als een verslaafde die zijn adrenaline dosis moest krijgen. 

Meer voldoening kreeg ik dan ook van extremere sportactiviteiten, waarbij het rijtje: Parapenten, halve en hele Marathons NY, Mont Blanc beklimming en Bloukrans Bridge Bungee jump… Kost wat kost afgekruist moesten worden.

Terwijl ondertussen mijn privéleven gevaarlijk (lees saaie) stabielere vormen dreigde aan te nemen. Het was dan ook  na 42 kilometer rennen dat ik eindelijk dacht, ik geloof dat ik nu echt even genoeg uitdagingen heb gehad voorlopig…. 

En paf!! Enkele dagen later was ik zwanger van onze oudste zoon Ugo. Als in een roes beleefde ik de zwangerschap als een getemde leeuwin, waar het wilde leven enkel nog af te lezen was aan mijn woeste haardos!

Niet voor niets is mijn koosnaam thuis “Haartje” terwijl mijn Franse vriend eigenlijk “hartje” wilde zeggen, maar dat is nog niet uit de verf gekomen met zijn aandoenlijke Franse accent.

Met een portie geluk en de nodige voorbereidingen, had ik een droombevalling en na slechts 3 uur werd ons gezonde zoontje Ugo geboren. Pas nu voelde ik me niet alleen trots, maar ook een grotere voldoening dan alle flirts, kicks en adrenaline shots bij elkaar!!

Was dat het dan? Gelukkig zijn? Waar ik zoveel omwegen voor nodig had?

Nee, KarEN was enigszins bedaard, maar nog steeds niet klaar..

Hoewel ik toch zeker een jaar op een roze/lichtblauwe wolk leefde, begon ik alweer driftig enkele Nederlandse scholen op te zetten in Londen en vrijwilligerswerk te doen voor NCT, de nationale “pufklas” en netwerk organisatie.

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar rond de baby zijn 1e verjaardag (of zodra ze net kunnen lopen) dan zijn ze zooo onweerstaanbaar met hun worstige beentjes, bambi ogen en een veel te groot hoofd op dat waggelende lijfje…. Dat je er spontaan broeds van wordt.

En zo geschiedde het! Paf, paf!! Zoals eenjarige Ugo het simpelweg verwoordde..

Ik had mijn borst nog niet uit Ugo’s babymondje gehaald of ik was alweer zwanger! En hoe! Dubbel zo misselijk, dubbel zo dik, dubbel zoveel hormonen. Een meisje??

De foetussen hadden EN EN iets te letterlijk genomen en tweelingbroertjes Oscar en Alexi waren onderweg! Tijdens de zwangerschap steeds heftiger lijdend aan TTTS Twin to Twin Transfusion Sydrom… Want ja, foetus Oscar hield ook helemaal niet van delen. -Van wie heeft ie het toch?- Maar ze hadden één placenta met verbindende bloedvaten.

Prettig genoeg hielden de boys het binnen gezellig en bleven ze qua grootte volgens de Britse norm Oscar op 90% en Alexi op 2%. Tot routine scan in week 34, waarbij de gyneacoloog zelfs nog een door mij zo gewenste natuurlijke bevalling wilde overwegen… In dezelfde zin die hij uitsprak..trok zijn collega een wenkbrauw op en gebaarde naar resultaten duidend op stress in de baarmoeder.. Vervolgde hij:”Vergeet wat ik zojuist heb gezegd, we nemen u direct op in het ziekenhuis voor een accute keizersnede!”  

Dat was wel even slikken! Tranen van teleurstelling, hoewel je dondersgoed weet dat dit het beste is voor je baby’s.

Nog 2 dagen heb ik het kunnen rekken, door gebrek aan couveuses en vertraagde transfer naar een ander ziekenhuis. Zodat ik kans maakte om uiteindelijk -niet op Dodenherdenking- maar op Bevrijdingsdag onze lieve Oscar (bijna 3kg) en Alexi (1,7kg) gezond op de wereld te zetten.

Ik wacht nog steeds op de roze/blauwe wolk en zat eerder in een beneveld wolkendek gedurende ruim een jaar. Een marathon waarvan ik nu pas lichtelijk nu en dan de eindstreep zie gloren aan de horizon.

Inmiddels zijn ze 16 maanden en waggelen babbelend en giechelend om elkaar heen. Verbeeld ik me het nou of begint er iets te kriebelen….

Laat het in hemelsnaam een midlife crisis zijn! Die ontbrak nog aan het lijstje 😉

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here