Blog : Gemixte gevoelens…

0
1367

Ik ben deze blog al drie keer overnieuw begonnen, simpelweg omdat ik niet goed weet hoe ik moet beginnen met vertellen. Mijn emoties schieten alle kanten op vandaar ook de titel..

Laat ik anders maar gelijk met de deur in huis vallen.

20 maanden geleden werd ik bijna moeder, mijn droom. Niet wetende dat ik gelijk bij zijn geboorte last zou krijgen van een postnatale depressie. (negatieve) emoties die de kop op staken, alles was nieuw. Iedereen zei tegen ons geniet ervan, nog steeds ben ik benieuwd hoe dát voelt.

Somberheid, leegte, verdriet en boosheid vulde het eerste jaar, zijn eerste jaar, de belangrijkste periode voor het hechtingsproces. Nooit meer kan ik dat over doen. Tot op de dag van vandaag voel ik me schuldig, schuldig dat ik deze gevoels had tegenover mijn eigen kind. Ik heb mezelf tot op het bot gehaat.

Na dat eerste jaar ging het beter, mijn zoontje was geen hulpeloze baby meer maar werd een eigenwijze dreumes met een eigen wil. Nu kon ik er tenminste wat mee, nu is het opvoeden begonnen. Omdat we elkaar meer begrepen en hij zelfstandig werd kwamen ook de fijnere emoties de kop op steken maar de negatieve gevoelens gingen niet weg. Elke dag schieten mijn emoties alle kanten op, van intens blij tot intens verdietig,trots, boos enz. Een depressie te boven komen is een heftig en vermoeiend proces.

Ik doe mijn best een zo stabiel mogelijke moeder te zijn maar als ik bepaalde negatieve emoties niet naar de oppervlake wil laten komen prikt mijn zoontje er haarfijn doorheen. Hij heeft alles door, zijn gedrag zie je dan ook veranderen en dit is vaak heel confronterend

De laatste tijd is hij papa’s grootste fan, erg fijn natuurlijk dat hij zo naar hem toe trekt maar wel even moeilijk te verkroppen dat ik dan voor mijn gevoel niks meer goed kan doen. Het doet gewoon grofweg zeer en maakt me verdrietig en dat terwijl ik weet dat dit ook een fase is, het hoort bij de leeftijd. De theorie erachter is me ondertussen wel bekend maar de gedachte of ik dit niet over mezelf heb afgeroepen gezien het eerste jaar en mijn stemmingswisselingen is niet te onderdrukken. Soms staan verstand en gevoel lijnrecht tegenover elkaar.

En dan nog te zwijgen over al die meningen, theorieën en goedbedoelde adviezen die je in je schoot geworpen krijgt als je deze emoties uit aan mensen in je omgeving.

Vaak is een juist hulpmiddel zoiets simpels als luisteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here