Blog : Mijn eerste keer….. fietsen in Engeland

0
1048

Ik woon nu, met mijn gezin, sinds 8 maanden in Engeland. Mijn partner heet Matthijs en ik heb twee zonen, Reinout van 6 jaar en Thomas van 3 jaar. Ik heet Heleen, ben 38 jaar en was in NL lerares. Tuurlijk heb ik heel veel hobby’s, zo ben ik bijvoorbeeld gek op sporten, het liefst twee keer per dag, maar door mijn drukke leven kom ik daar gek genoeg maar niet aan toe…

Sinds we in Twickenham (Greater London) wonen ervaar ik allemaal eerste keren. Alles wat in nl zo vanzelfsprekend was, moet ik nu opnieuw uitproberen en ervaren. Dit gaat met vallen en opstaan, net als leren lopen. Voel me dan ook af en toe net een peuter, dat is soms gek, maar ook heel erg leuk, ik mag me dus vergissen (van mezelf dan).

Zo is dit ook weer zo’n ‘mijn eerste keer’-ervaring, het schrijven van een blog…eens kijken hoe ik het hier van af breng.

In november hoorden wij dat Matthijs een baan kon krijgen in Londen. Daar hoefden wij niet lang over na te denken…tuurlijk, doen we!

Paar weekenden op en neer om huizen te kijken, racen van de ene wijk naar de andere, hoewel…racen niet altijd haalbaar was door de enorm volle wegen, dus te laat op een afspraak komen, zuchtende Britten, maar toch gelukt om een huis te vinden en dus klaar voor vertrek. 3 maanden later woonden we in de UK en konden de ‘Mijn eerste keer’- ervaringen beginnen.

Manlief keurig in pak naar Central, ik voor het eerst in mijn mama-carrière een thuismama.

Deze eerste dag bedacht ik dat ik eens met de fiets de omgeving zou gaan verkennen. Mijn eerste ‘mijn eerste keer’-ervaring in Londen en zoooo fijn om samen met mijn kids te mogen delen. Beiden kids op de fiets geladen en ‘let’s gooooo!’. Zodra ik hier de straat uit fietste viel me op dat iedereen zo naar ons keek, wat aardig, wij met z’n drieën maar zwaaien en vriendelijk lachen…

Totdat Reinout met de verhelderende opmerking kwam ‘mama, volgens mij vinden de mensen ons raar’. Wij? Raar? Ach welnee, wat is er raar aan fietsen in deze wereldstad.. Ze kijken allemaal omdat Thomas zo heerlijk blij olifantje, in het bos zingt. Maar naarmate de tocht vorderde werd me duidelijk dat het heel gek was om zonder helm op de fiets te zitten, zeker de kinderen zonder helm…foei! En dan ook nog twee kinderen op de fiets vastgebonden, What are you doing?! Enne… fietsen voor de fun?! Heel raar inderdaad, ja mijn 6-jarige had toch echt gelijk, raar.

Een ware attractie waar menig Brit zijn of haar mening nog over moet vormen, althans zo keken ze. Of was het afgrijzen, zou ook kunnen. Door de drukte stapte ik voortdurend af, man ik moet opnieuw leren fietsen… Dat was bij thuiskomst dan ook de eerste opmerking van mijn liefste jongens… Nou nou, jij kunt ook niet fietsen, jij moet zijwielen… Nu kan ik eerlijkheid echt wel waarderen, maar heel soms even niet. Ik moet ze nodig leren dat ze beter moeten timen wanneer ze mij een spiegel voorhouden. Kom op, het zweet liep over mijn rug, wat was ik blij dat ik mijn kinderen weer heel thuis kreeg.

Heerlijk zo’n ‘mijn eerste keer op de fiets’-ervaring, weken heb ik mijn fiets niet meer aangeraakt, maar nu ‘oefen’ ik weer trouw, met een mooie helm op het hoofd, nou ja, een mooie helm voor de kinderen dan. Voor mezelf een helm…dat wordt weer een nieuwe ‘mijn eerste keer’-ervaring, alles op zijn tijd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here