Blog : Mijn postnatale depressie

0
2098

Na een hele soepele en fijne zwangerschap wat voor mij wel echt negen maanden genieten was werd op 21 januari 2014 begin van de ochtend na een best pittige bevalling onze zoon Joshua geboren.

Het moment dat ik hem op mijn buik kreeg voelde ik een hele leegte van binnen. Zo veel als dat ik tijdens mijn zwangerschap had genoten zo tegen over gesteld was het nu hij geboren was.

De emoties die na verloop van tijd wel kwamen waren angst, verdiet, boosheid en eenzaamheid. Angst om maar iets alleen te moeten doen met mijn zoon. Ik durfde niks zonder de hulp van mijn man. Ik kreeg heuze paniekaanvallen als hij even weg moest. Huilen was een onderdeel geworden van het dagritme. Ik had spijt van de keuze die we gemaakt hadden. Ik kon niet meer terug, zat vast in deze situatie waar in ik mij zo ellendig voelde. Genieten kon ik niet, als ik naar mijn zoontje keek wist ik dat ik tekort schoot, ik wilde wel een goede moeder zijn maar ik wist niet hoe en ik kon die emotionele band met hem niet aan.

Boos werd ik op mijn zoontje, dat hij zo mijn leven op zijn kop heeft weten te zetten. En boos werd ik op de mensen die niet konden aanhoren hoe ik mij daadwerkelijk voelde en niet konden begrijpen waar ik door heen ging en het afwimpelde met “je moet nog wennen aan dit niewe leventje, dat huilen zijn de kraamtranen maar, je lichaam moet nog ontzwangeren, zoek een hobby enz”. Ze waren zoveel bezig met mijn zoontje dat ik praktisch vergeten werd.

Het ging niet goed met me. Ik kon niet wennen aan het feit dat ik zo geleefd werd. Ik moest enorm wennen aan de verschillende rollen, ik was moeder, mijn man ineens papa de moeders ineens oma’s, de vaders opa’s, dat heeft zoveel effect dat je elkaar echt weer een beetje opnieuw moet leren kennen. Ook het feit dat ik geen nacht normaal sliep, dat ik paraat moest staan als mijn zoontje huilde, borstvoeding wat niet echt op gang kwam, ik heb afscheid moeten nemen van mijn vrijheid, iets waar ik in die jaren daar voor zo van had genoten. Hoe meer maanden er voorbij gingen hoe meer ik mezelf begon kwijt te raken. Opgeslokt werd ik door het fulltime moederschap en de zorg voor een baby. Hem verzorgen ging op automatische piloot. Mijn gevoelens stonden uit.

Toen mijn zoontje 10 maanden oud was ben ik naar de huisarts gegaan. Ik wist dat het niet goed zat en was er toen achter dat het niks met ontzwangeren te maken had. Na een gesprek met de GGZ arts dezelfde dag kreeg ik te horen dat ik een postnatale depressie heb.

Thuis ben ik er informatie over gaan opzoeken en ik voelde een last van mijn schouders vallen toen er zoveel symptomen herkenbaar waren. De momenten dat ik mezelf een waardeloze en slechte moeder vond en schuldgevoelens en spijt had kwamen dus ergens vandaan..

Ineens viel alles op zijn plek. Ik had behoeften om er over te praten ik wist nu dat ik niet gek aan het worden was.
Maar echt vrijuit over mijn werkelijke gevoels en gedachten praten werd door de meeste als schockerend gezien.
Het is natuurlijk ook raar als je buiten het “normale plaatje valt”. Ik merk dat er nog steeds een taboe heerst op een postnatale depressie. Vanuit de maatschappij is een kind het mooiste en het beste van je maar kan overkomen, het wordt te verheerlijkt en het lijkt wel een vereiste om te moeten genieten! Als je niet op die roze wolk zweeft sta je er alleen voor.

Een postnatale depressie kan ieder (aanstaande) ouder overkomen, want dat is het, het overkomt je! Mij is het ook overkomen en vandaag de dag voer ik nog steeds een dagelijkse strijd met mezelf om hier boven op te komen en heb ik nog steeds verdriet hoe het allemaal gelopen is, zeker het eerste jaar.

Ik heb nu hulp en de goede dagen zijn er nu steeds vaker dan de slechte en nu 1.5 jaar verder kan ik meer genieten van onze dreumes en de streken die hij uithaald. Hij is een kleine komiek en ik moet vaak om hem lachen.

Wacht niet te lang met hulp zoeken als je veel last hebt van negatieve gevoels het leven is zoveel mooier.

Sabine

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here