Blog : Baby get higher

0
834

Ik schreef ooit al eens eerder een verhaaltje over de meditatieve uitwerking van schommelen. Ik heb er een nieuwe persoonlijke vorm van meditatie bij. Mijn dochter van 2 jaar en 9 maanden duwen, als ze schommelt.

We zijn net terug van een weekje vakantie in Denemarken. Daar hadden we een eenvoudig vakantiehuisje, maar met een grote omheinde tuin er omheen. Met schommel en speelhuisje en zandbak en heel veel gras om te voetballen en paardjes in een wei achter de tuin. Toen we aankwamen heeft ze ongeveer een kwartier rondjes om het huisje gerend en iedere keer als ze langs kwam riep ze enthousiast 1 van deze items in onze richting. Voor een kind van die leeftijd was dit de hemel. En toen wist ze nog niet dat we maar 400 meter van het strand af zaten. Bibi zandkasteel bouwen!

Onze ochtenden begonnen na het ontbijt dan ook iedere dag met een schommelsessie. Zij zitten, ik duwen. Minutenlang. Ik denk dat onze langste sessie een minuut of 10 was. En dat is lang. Iedere zwaai naar achteren duwde ik haar naar voren. In een strak ritme. Woordenloos. Meestal in het zonnetje gelukkig. Het was voor het eerst ook dat ze groot genoeg was om echt goed op de schommel te blijven zitten en dat ze genoeg geduld had om het langer vol te houden. Misschien overbodig te zeggen, maar dit waren geweldige momenten. Ze genoot en ik ook.

Ik heb geprobeerd om haar te leren hoe je zelf moet schommelen. Verteld van benen naar voren en naar achteren. Haar voor gedaan hoe het moest. Getracht synchroon met haar te schommelen op de schommel ernaast. Ze aanschouwde het aandachtig, keek me aan met haar grote blauwe ogen en zei: Mama Bibi hoger duwen. Okidoki.

Tijdens die duwsessie bedacht ik mij iets. Wanneer heb ik haar nou eigenlijk daadwerkelijk iets geleerd? Nou eigenlijk nog nooit dus? Heb ik haar leren draaien als baby? Leren zitten? Leren lopen? Leren praten? Het kind gebruikt inmiddels meer woorden per dag dan ik. Je leert je kind nooit iets. Het enige wat je hooguit bent is een voorbeeld en een stimulans. Kinderen leren iets nieuws als ze daar aan toe zijn. Er komt een dag dat Biebs, als ik even niet kijk, zelfstandig gaat schommelen. Net als dat er dagen gaan komen dat ze op de wc gaat plassen (wat ze uit zichzelf al af en toe vraagt), dat ze gaat lezen en voor mama koffie gaat zetten. Vooral die dag wordt een glorieuze dag. Maar die dagen komen niet eerder dan dat zij beslist dat ze het gaat doen. Als ze voelt dat ze het kan, als ze zich zelfverzekerd genoeg voelt en als ze (jaja) er zin in heeft.

Als ze zelf ergens om “vraagt” geef ik daar ook bijna (niet om 7:00 uur ‘s ochtends, als ik het spul voor achten bij oma moet krijgen) altijd gehoor aan. Bibi zelf doen! Ik maak er dan altijd een vraag van. Mag Bibi zelf haar schoenen aandoen, mama? En er komt een dag dat zat ze de gebiedende wijs afschaft. Echt. Die komt er. Ik blijf stug het goede voorbeeld geven.

Mam, wil je alsjeblieft mijn voetbalkleren wassen? Ik moet over twee uur trainen…

Dat wordt een glorieuze dag…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here