Blog : Wat eigenlijk de mooiste dag uit mijn leven had moeten zijn…

0
3923

21 was ik toen we er achter kwamen dat ik zwanger was. Net getrouwd en ontzettend blij want ik was nog geen 3 weken gestopt met de pil. Ik weet het nog als de dag van gister.. heel ongemakkelijk zat ik op de wc te staren naar die lompe test waar een aantal druppels urine op moest. ‘Schat, lukt het?’ hoorde ik mijn man vragen.. ik antwoordde gespannen en geïrriteerd met ‘jahaaaa wacht nou even joh’. Trillend liep ik de wc uit en keek de vragende ogen van mijn lief aan.. ‘Ik ben zwanger’, ‘echt?’, ‘volgens mij wel, kijk maar’. Een fractie van een seconde ging er door mijn hoofd van waar zijn we in hemelsnaam aan begonnen, kan ik dit wel? En bam daar viel de klap, ik ben echt zwanger!! Tranen vloeide van geluk, manlief kon zijn geluk niet op en tilde me de lucht in. ‘Jeejtje wat een stress, ik wil eigenlijk een sigaret, maar laat ik dat maar niet doen he?! En zo gezegd zo gedaan, de hele zwangerschap niet gerookt!Ik had een fijne zwangerschap, ondanks de bekkeninstabiliteit en het extreme drukke kindje, de dagen leken wel jaren want wat was ik benieuwd naar dat kleine kindje in mijn buik! Eindelijk de 20 weken echo, manlief was op oefening met zijn werk en zoals alle verloskundige afspraken moest ik dit weer alleen doen, gelukkig stelde mijn moeder voor om mee te gaan. Mijn god wat was ik blij dat ze mee kon, want stel je voor er is iets mis! Al weken waren onze vrienden en familie er van overtuigd dat we een dochter kregen, manlief sprak dat echter iedere keer tegen. ‘We krijgen een zoon, zeker weten, een kleine soldaat’. Daar lag ik dan, en ze kon ons precies vertellen wat het werd.. een jongen! Via de telefoon bracht ik manlief op de hoogte, ondanks dat we af hadden gesproken dat we het stil gingen houden, schreeuwde hij van geluk tegen zijn collega’s: ‘Ik krijg een ZOON!’.

De maanden daarna gingen snel, wij waren helemaal klaar voor ons kleine prinsje! Ik was op 14 mei 2011 uitgerekend, maar meneer besloot nog langer te blijven. 4 Dagen na de uitgerekende datum werd ik gestript, er gebeurde niets. 2 Dagen later werd ik weer gestript op 17 mei 2011. Die nacht voelde ik me raar, onrustig, niet helemaal mijn vrolijke ik. 18 Mei 2011 8:00 uur in de ‘s ochtend voelde ik dan eindelijk de eerste, waarvan ik dacht, ‘echte’ wee. ‘Schat!!!!!!’ ‘Pffff, ja, waarom maak je me wakker, ik ben vrij!’ ‘Ik voel iets! Ik heb weeën!!’, manlief vond het toen nog niet echt nodig om de verloskundige te bellen. Om half 10 besloot hij toch mijn moeder te bellen en de verloskundige. Beide kwamen ze om 10 uur aan. De verloskundige voelde dat ik pas op 3 cm zat, en zei dat ze rond half 2 weer langs kwam om te kijken. Ondertussen zat mijn moeder te poetsen als een bezetenen want ik wilde graag thuis bevallen. Ze was nog net niet alles aan het versieren hahaha.

Om half 2 kwam inderdaad de verloskundige weer. ‘Sorry meis, nog steeds 3 cm, zal ik je vliezen breken?’ ‘Ja, graag’ was mijn antwoord. Ik ging liggen op het veelte hoge bed wat kraakte van alle zakken die mijn matras moesten beschermen. Ach dat was smerig, alsof ik flink in mijn bed lag te plassen! ‘Huh!’ hoor ik mijn moeder nog zeggen, ‘waarom is het groen?’. Tsja groen, en wat betekend dat? Dat ons kleine draakje in het vruchtwater had gepoept! Daaaaag romantische thuisbevalling, maak je maar klaar voor het ziekenhuis.

We stapte allemaal in en reden achter de verloskundige aan naar het ziekenhuis. Onderweg waren de weeën super hevig, in de auto zitten met weeën is absoluut geen pretje. Vervolgens worden we aangehouden door een politieauto, ‘Meneer, u houd teveel links aan’. ‘Dat kan kloppen, mijn vrouw moet bevallen, stuur de boete maar naar huis’. ‘Ach jeej, gaat het een beetje mevrouw?’ Serieus, vroeg die idiote agent nou aan een vrouw die op het punt staat de bevallen of het ging? mijn antwoord: ‘NEEEEE!’

14:23 Aangekomen in het ziekenhuis, er werd een kamer voor me klaar gemaakt, ik mocht me omkleden en gaan liggen. Ik heb tot aan 17:00 uur de hoop gehad dat ik sterk genoeg was om dit te kunnen. Ik was immers geen echt meisje meisje en was niet bang voor een beetje pijn. Maar dit was geen pijn meer, dit was een moord aanslag. Ik smeekte de verpleegkundige om een ruggenprik. Ik hoor mijn mams nog zeggen, ‘Zou je dat wel doen?’ ‘JA, dat ga ik doen ja!’. Om 17:23 kreeg ik hem dan eindelijk, en wat was die kerel een chagrijn zeg, maar dat ter zijde ;).

Ik had honger! Ik voelde me kiplekker en die fijne prik deed wat hij moest doen. Toen ik aan mijn plakkerige aardappelpuree zat besloten mijn moeder en manlief dat ze ook honger hadden en aangezien het nog wel even ging duren en ik even wilde slapen gingen zij een broodje doner halen. Dus terwijl ik daar lag gingen zij lekker aan de vette hap, hahaha wat kan ik daar nu om lachen zeg maar wat vond ik het toen onverantwoord.

19:28 Pas 4 cm ontsluiting. Mijn hemel, wat is dit? Ik was al sinds 8 uur vanmorgen bezig. De gynaecoloog, die het overnam van mijn verloskundige, besloot wee opwekkers toe te dienen. Prima best dacht ik, schiet maar op, ik wil mijn baby! Ik heb tot 22:16 uur met weeën opwekkers en ruggenprik gewacht. Ondertussen zat ik op 8 cm en kreeg ik enorme persdrang. Dat was ook het moment dat de ruggenprik ‘uit’ werd gezet. 22:37 uur PROBLEEM!! KOORTS!! Ik had ineens hevige koorts, 39 graden. Er werden allemaal testen afgenomen waarvan ook van ons kindje in mijn buik. Verschrikkelijk vond ik het, ze gingen een sneetje maken in zijn hoofd met een soort naald die er vaginaal in ging. Mijn prachtige kind, nu al getekend en nog niet eens op de wereld. Ondertussen had ik hevige pers drang maar ik mocht niet persen!

Ik kreeg antibiotica toegediend in de hoop dat daardoor mijn koorts zou zakken. Mijn koorts zakte niet, het steeg naar 39,5. 00:21 uur, ik mocht eindelijk persen! Ik kon niet meer, ik was uitgeput, en toch met alles wat ik had begon ik te persen. Ik bleef persen maar er gebeurde niets. Mijn moeder zag zijn haar! ‘Oh schat, bijna, zwarte haartjes!’ Maar constant na elke pers beurt verdween hij weer terug mijn baarmoeder in die niet mee wilde dalen. Ik kon niet meer. Om 00:58 uur kwam de verschrikkelijke zin.. ‘Stop maar’ zei mijn gynaecoloog, ‘het heeft geen zin, je baarmoeder wil niet zakken en trekt constant het kindje terug’, ‘het word een spoed keizersnee’.

Verdriet dat ik het niet kon, blij dat het bijna voorbij was, teleurgesteld in mijn lichaam, nog even doorzetten, er ging van alles door mijn hoofd. 01:10 uur Ik kreeg een OK jasje aan, weer een ruggenprik, zei mijn lieve moedertje gedag met de zin: ‘Ik ben zo terug, met je kleinzoon’. Daar lig je dan, ijskoud op de operatiekamer, half naakt, met allemaal draadjes. Ik kijk in de bruine pret oogjes van mijn man en ik weet dat het goed komt, ik laat het over me heen komen.

19 mei 2011 01:45 uur werd onze zoon op de wereld gezet. Een jongetje, alles erop en eraan, heel veel haar, maar hij ademde niet! Paniek in de tent, ik heb hem 3 seconde in de armen van mijn man gezien en hij werd direct mee genomen en aan de beademing gelegd. Achteraf kreeg ik te horen dat hij 5 keer beademd is en het toen zelf ging doen. Trots en overrompeld met emoties lag ik daar, alleen want manlief was met onze zoon mee, op de operatie tafel.

02:30 uur Ik lig op de controle kamer, zit te kletsen met de gynaecoloog en voel me prima. Ondertussen krijg ik weer enig gevoel terug in mijn benen en ben super benieuwd naar mijn zoon. Ik wil hem zien, aanraken, kussen, ruiken en ik weet dat ik zo herenigd word met mijn geweldige man, moeder, zoon en broertje die midden in de nacht zijn neefje moest zien.

Aangekomen op de verloskamer zie ik ze allemaal zitten, behalve mijn kind! Felicitaties, tranen en trotsheid van iedereen mogen ontvangen. Ons zoontje lag in de couveuse omdat hij teveel vruchtwater binnen had gekregen en heel misselijk was aangezien hij er in had gepoept. Ik mocht zo naar hem toe. Mijn familie nam afscheid en zouden de dag erna weer komen. Manlief zat vol trots te vertellen hoe hij eruit zag en liet me foto’s zien op zijn telefoon. Ondertussen werd mijn placenta gewogen en controleerde de verpleegkundige daar beneden of alles oke was.

De verpleegkundige komt onder mijn deken vandaan en is lijkbleek. Voor ik het wist stonden er 7 artsen en 5 verpleegkundige om mij heen! Ik vloeide! En niet een klein beetje maar keihard! Ze probeerde overal bloed vandaan te trekken maar ik was zo hard aan het vloeien dat het niet meer lukte. Manlief was compleet uit zijn doen en belde mijn ouders op. Voor ik het wist waren mijn ouders daar weer, mijn moeder in tranen en mijn vader kwaad. Mijn vader was zo bang om mij te verliezen dat hij de artsen in de weg stond met zijn agressie en schreeuwde DOE WAT! En toen viel ik weg…

Het moment dat ik weer enigszins bijkwam was omdat een verpleegkundige tegen mijn gezicht sloeg, van blijf hier. Ik werd weer de OK kamer ingereden. Mijn baarmoeder kromp niet meer en bleef maar vloeien en vloeien, bij 4,5 liter raakte de artsen in paniek, er werd bloed besteld want er was niet voldoende in huis. Ondertussen zat ik op 5 liter..
03: 58 uur Op de OK kamer is een bakri ballon in mijn baarmoeder gestopt, in de hoop dat het het bloeden zou tegen houden. Het werkte, ik heb 15 liter bloed gekregen en ben in totaal 8,2 liter verloren.

06: 56 uur Na die ballon werd ik in coma gehouden, ik moest daar zelf sterk genoeg voor zijn en uit komen. Gebeurde dat echter niet, dan konden de artsen niet met zekerheid zeggen of ik het zou overleven ondanks dat het stollen van mijn bloed was gelukt.
Bijna 40 uur later werd ik wakker.. ‘Papa?’ ‘Waar is papa, waar is mijn kind!’ Aangezien mijn laatste beeld mijn vader was die instortte maakte ik mij zorgen. ‘Hey, liefje’ met tranen in zijn ogen keek mijn man mij aan. ‘Ik hou van je, alles komt goed, je krijgt zo Rayan te zien’. Waarom is mijn buik nog zo dik dacht ik nog.. Maar dat kwam natuurlijk door die ballon.

21 mei 2011 18:30 uur, daar was hij dan, ons wondertje. Tranen, dit was het allemaal waard, die grote donkerbruine ogen.

Ik heb hierna flink moeten revalideren en heb 2,5 week in het ziekenhuis gelegen, vlak nadat ik thuis kwam ben ik weer opgenomen door een ontsteking aan mijn eileiders, maar dat vertel ik in mijn volgende blog.

Pff wat lucht dit op, dit is voor het eerst dat ik het verhaal vanuit mijn oogpunt heb geschreven. Ik ben het ziekenhuis dankbaar dat ze een dvdtje en dagboekje hebben bijgehouden van zijn eerste dag, maar ik zal het eeuwig moeilijk vinden dat ik dit heb gemist.

Rayan Dean is nu 4, een ontzettend sterk mannetje met een hele sterke eigen wil, hij lijkt heel erg op zijn papa. We hebben er allebei gelukkig niets aan over gehouden.

Liefst,
Abir

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here